DOBRZE ZAMONTOWANA LISTWA STARTOWA

Przez wielu wykonawców ten element systemu ocieplenia jest traktowany z lekceważeniem – a czasem nawet całkowicie pomijany. Tymczasem właśnie od tego aluminiowego profilu (o szerokości dopasowanej do grubości izolacji) w dużym stopniu zależy jakość całego ocieplenia.

Listwa startowa musi być prosta i idealnie wypoziomowana. Jeśli ściana jest nierówna – różnice należy zniwelować, układając między nią a listwą specjalne podkładki dystansowe. Inaczej niedokładności będą się sumować w miarę posuwania się robót w górę i – na pewnej wysokości – płyty albo zaczną się rozchodzić, albo przestaną się mieścić.

Aluminiowa listwa startowa nie jest jedynym profilem, o jakim należy pamiętać przy montażu systemu ocieplenia, który powinien być jak najbardziej szczelny. Dlatego tak ważne jest odpowiednie ukształtowanie wszystkich połączeń systemu z innymi elementami elewacji.

Okna i drzwi łączy się z ociepleniem odpowiednimi profilami przyokiennymi (dobiera się je zależnie od wielkości otworów, materiału z którego wykonano stolarkę, oraz od strefy obciążenia opadami atmosferycznymi). Także połączenia systemu z pokryciem dachowym (wykusze lub kominy) wymagają użycia profili o odpowiednim kształcie. Dostępne są też profile dylatacyjne (choć te rzadko stosuje się w domach jednorodzinnych) oraz przeznaczone do łączenia rożnych okładzin elewacyjnych (na przykład tynku i kamienia).

SOLIDNIE ZAMOCOWANE OCIEPLENIE

Właściwe przygotowanie podłoża i odpowiednie ułożenie warstwy klejącej jest istotne zwłaszcza wtedy, gdy do mocowania ocieplenia nie będą stosowane kołki, ponieważ klej odgrywa jedyną i podstawową rolę w umocowaniu systemu.

KLEJENIE. Nierównych ścian nie można naprawiać, nakładając między nie a ocieplenie grubszą warstwę kleju. Grube „placki” kleju przenoszą na płyty niepotrzebne naprężenia, a warstwa powietrza zamknięta pomiędzy ścianą a ociepleniem może stać się miejscem kondensacji pary wodnej. Po dociśnięciu płyty do podłoża, warstwa kleju nie może być grubsza niż 1 cm (w systemach klejonych) lub 2 cm (w systemach klejonych i kołkowanych). Nierówne ściany najlepiej przed rozpoczęciem właściwych prac ociepleniowych wyrównać cienką warstwą tynku.

Ważny jest także sposób nakładania zaprawy klejowej. Nie powinno to być kilka „placków” na środku płyt – ważniejsze są obrzeża. To, czy ^ płyta będzie się mocno trzymać podłoża, zależy bowiem w większym stopniu od jej przyklejenia na obwodzie niż w środku. KOŁKOWANIE. Decyzję o zastosowaniu kołków podejmuje projektant, biorąc pod uwagę m.in. wysokość domu, grubość i rodzaj ocieplenia; np. cienkie (4 cm) izolacje lub wełnę lamelową kołkuje się zawsze.

Stosowane są obecnie dwa sposoby rozmieszczenia kołków: system „T” (we wszystkich narożach) oraz „W” (pośrodku płyty).

Powszechniejsze jest wbijanie jednego lub dwóch kołków w środku każdej płyty, tymczasem ich zużycie przy mocowaniu w narożnikach jest takie samo (dwie sztuki na płytę), a zapobiega efektowi „odstających uszu”, powodowanemu przez dociągnięcie płyty środkiem i wypchnięcie kantów. Najważniejsze jest jednak to, aby kołek dociskał płytę dokładnie w tym miejscu, w którym pod spodem nałożono klej.

Facebook Comments
Załaduj więcej Redaktor
Załaduj więcej Budownictwo

Dodaj komentarz

Sprawdź też

Ubezpieczenia grupowe – odwołanie od decyzji PZU Plik Edycja Wstaw Widok Format Narzędzia

Umowa ubezpieczenia w podstawowym zakresie uregulowana zostały w kodeksie cywilnym. Często…